Road to Rotterdam

Man Down! – De groep wacht op niemand

Met acht man present, vertrokken we bij Jenne (bijna) stipt om 8:00 uur. De startplaats was een aangename verrassing voor onze stadjers, want het scheelde weer een paar minuten langer liggen. Eenmaal op gang, slingerde we, met een marathon groep waardig tempo, door de Asser voorsteden richting Rolde. Het idyllische Deurze verdiende dit keer nauwelijks een blik waardig en langzamerhand werden de snode plannen van Jenne duidelijk. Het parcours nam een off-road wending. Maar de ruggen bleven recht, de pas fier, het leek wel of er niets was dat deze groep klein zou krijgen. Overigens was het nachtelijke piekeren over de keuze van schoeisel bewaarheid gebleken. In plaats van voor de zoveelste keer een misrekening te maken met schoenkeuze, heb ik nu mijn geliefde mooie, nagel-nieuwe en vooral glanzende Salomon Sense Pro thuisgelaten. Het verstand heeft dit keer gezegevierd! Overigens waren de schoenen niet het enige kledingstuk dat onderhevig was aan het offensief der Drentse natuur. Broeken werden bespat en met groen aanslag besmeerd, sokken werden doorweekt en buff’s besprenkeld met stukjes dennennaald en takjes. Nog voor Rolde werd een kleine pauze ingelast (het is tenslotte zondag) en de gebruikelijk we-fies gemaakt. Terwijl enkele groepsleden iets aan de natuur teruggaven, had Ignas een kluit sneeuwklokjes ontdekt. Toch mooi dat de eerste tekens van de aankomende lente er al zijn!

Vanuit Rolde gingen we langs Nooitgedacht en de koers werd richting Hondsrug uitgezet. Na even het strand van ‘t Nije Hemelriek aangedaan te hebben, schreden we met blik op de horizon gericht, onverschrokken voort. Hierbij geen enkel obstakel die Drenthe ons voor de voeten gooide, uit de weg te zijn gegaan. Hoge wallen, omgevallen bomen en zelfs decimeters diepe modderpaden deerden ons niet. De groep bleef vrolijk en energiek, genietend van de uitdagingen die Jenne voor ons bereid had.
 Eenmaal bij Gasselte aangekomen, werd het kompas richting Alinghoek gezicht. Het ruime Drouwenerzand werd aangedaan (alweer een parel van de Drentse landschap). Zwervend en soms glijdend hebben we het gebied verkend. Medegroepsleden die zonet in het vizier waren, verdwenen met luide kreten uit het zicht. Man down!  En geheel in tegenstelling tot wat bij het wandelaars etiquette gebruikelijk is, werd er geen hand uitgestoken, alleen achteromgekeken en gelachen. Want de groep wacht op niemand. Er was immers afgesproken dat we op een bepaalde tijd en plek opgehaald zouden worden en we konden onze chauffeurs moeilijk laten wachten.
 Bij Bronneger hebben we nog een stukje oud-spoorlijn gevolgd tot het Kanaal Buinen-Schoonoord en vervolgens westwaarts gelopen langs de oever tot de sluizen. Dan weer het kanaal overgestoken en de eindsprint aangezet naar het Hunnenbeddencentrum waar Anneke en de broer van Henri ons opwachtte.
 Tijdens de tocht hebben we geleerd dat Drenthe een veelvuldigheid aan terreinsoorten en landschapen rijk is. Wie heeft de Jungfrau nodig terwijl dit schitterende natuur vlak bij de deur ligt! Bedankt Jenne voor het uitzetten van deze mooie route en Anneke en de broer van Henri (ja toch?) voor het ophalen. Ook dank aan de familie Klasens voor de uitstekende verzorging!

image 10
image
image (8)
image (6)
image (4)
image (5)
2017-03-07-PHOTO-00000009
2017-03-07-PHOTO-00000004
2017-03-07-PHOTO-00000002
image (3)
2017-03-07-PHOTO-00000007
2017-03-07-PHOTO-00000005
2017-03-07-PHOTO-00000003
2017-03-07-PHOTO-00000001